Materiałem wyjściowym do przeprowadzonych analiz było sto reklam, które zostały wybrane losowo. Warunkiem kwalifikującym poszczególne przekazy reklamowe nie był czas ich trwania, ani pora emisji, bowiem najważniejsze było uchwycenie poszczególnych apeli (sposobu ich prezentacji, środków mających uaktywnić zamierzone potrzeby czy kompleksy, bądź form, w jakich się one przejawiały), które pokrywałyby się z opisami tychże w literaturze tematu. Istotnym stawał się każdy przekaz dotyczący poszczególnych potrzeb bądź kompleksów czy charakterów, a ten nie zależy od czasu trwania reklamy czy emisji. To samo, bowiem (ten sam apel) może być zaprezentowane w reklamówce trwającej dajmy na to 30 sekund oraz tej, której akcja rozgrywa się przez 3 minuty. Różnią się one tylko kondensacją lub ilością prezentowanych charakterystycznych apeli cech, uczuć i zachowań. Nie zmienia to jednak faktu, że dany przekaz odnosi się do takiej, a nie innej potrzeby względnie takiego czy innego kompleksu bądź charakteru. Chodziło raczej o stwierdzenie, z jakich komponent składających się na dany przekaz korzysta się tworząc konkretną reklamę.
W grę wchodziły tylko te reklamy, które były prezentowane w Polskiej Telewizji w okresie 1992 – 1994. Brano pod uwagę jedynie reklamę telewizyjną.
Metoda, jaka została zastosowana przy opisywaniu poszczególnych, zawartych w przekazach reklamowych, apeli do konkretnych potrzeb, kompleksów, charakterów czy mechanizmów obronnych polegała na początkowym, dokładnym obserwowaniu reklamy. Na początku położono nacisk na sferę percepcji wzrokowej. Łączyło się to w konsekwencji z dostrzeganiem charakterystycznych, wykorzystywanych w apelach do danych potrzeb, kompleksów charakterów lub mechanizmów obronnych, pragnień, tendencji, uczuć oraz odpowiadających im zachowań i poparcie ich konkretnymi przykładami z omawianych reklam. Nie było ważne ile takich apeli występuje w jednej reklamie, ale, przez co się wyrażają.
Istotną rzeczą było uchwycenie kolorystyki reklamowego przekazu, oraz o czym wspomniano wcześniej, jego symboliki, gestów, scen i sytuacji mających pobudzić u widza, z określoną grupą kompleksów, określonym rodzajem charakteru i rozbudzonych potrzeb oczekiwaną reakcję tzn. zainteresowanie się danym produktem.
Miało to na celu nie bezpośrednią prezentację produktu (opis jego zalet), ale właśnie pośrednią (w domyśle bardziej skutecznie, głębiej) poprzez przywołanie czy uaktywnienie nieświadomych pokładów osobowości i skojarzenie tych apeli z prezentowanym produktem. Taki zabieg miał dążyć do osiągnięcia prognozowanego skutku, czyli, poprzez uaktywnienie omówionych elementów, skłonić potencjalnego nabywcę do wytworzenia się w nim potrzeby posiadania prezentowanego produktu.
Poprawność wyodrębnionych i przeanalizowanych apeli została skonfrontowana z opiniami trzech specjalistów ds. reklamy posiadających wykształcenie psychologiczne lub odpowiednio wysoki poziom wiedzy z zakresu psychologii reklamy. Wszystkie trzy osoby otrzymały listy zmiennych, a ich zadaniem było zaznaczenie, które z wymienionych zmiennych występują w reklamach wybranych do analizy. Chodziło o zaobserwowanie ogólnej liczby zmiennych występujących w analizowanych reklamach nie dzieląc je na poszczególne, jednostkowe przykłady. I tak np.:, jeżeli jakaś zmienna występowała w kilku reklamach wystarczyło zaznaczyć ją jednokrotnie, tzn. stwierdzić jej występowanie w ogólnym obszarze analizowanych reklam. Znaczyło to wówczas, że reklama apeluje do danego rodzaju zmiennych. Zestawiając później poszczególne listy ukształtował się obraz wybranych elementów struktury osobowości, do jakich apelowały reklamy.
Zestawienie listy apeli uzyskane na podstawie analizy przeprowadzonej przez trzech sędziów, z listą uzyskaną przez autora pracy wskazuje, że wyniki w dużej części są ze sobą zgodne. Chociaż w przypadku potrzeby przynależności czy potrzeby uległości, występowanie apelu do danych zmiennych nie zostało potwierdzone, co najmniej u dwóch sędziów.
Dodatkowo jeszcze na liście dwóch ekspertów pojawiły się sugestie apeli do jeszcze innego mechanizmu obronnego, a mianowicie do racjonalizacji. Listę uzupełniają nie uwzględnione przez autora pracy apele do potrzeby kompensacji i twórczości.
Jednak zestawienie wyników analitycznych przeprowadzonych przez autora oraz wniosków otrzymanych od sędziów pokazuje ich zgodność. Każdy z apeli wyodrębnionych przez autora znajduje potwierdzenie w apelach uzyskanych, co najmniej z jednej listy.
Do opisów poszczególnych, zawartych w reklamach, apeli dołączano następnie fotografie ilustrujące analizowane, charakterystyczne dla danych zmiennych, elementy.
Całość została nagrana na taśmie wideo w celu dokładniejszego zanalizowania wymienionych zmiennych, do których odnosiły się apele. Oto kilka przykładów interpretujących metodę analizy poszczególnych zmiennych.
